அப்துல் கலாம்

அப்துல் கலாம்!
இப்படியும் ஒருவர்
இந்தியனாய் வாழ்ந்தார்.
அப்படியே தமிழர்,
அறிவாலே வாழ்வார்!
எப்படித்தான் இயலும்
என்றின்று கேட்போரே,
அப்துலைப் பாருங்கள்;
ஆண்டவர் அருள்வார்!
-கெர்சோம் செல்லையா.

வரமருளும்!

வரமருளும்!
நற்செய்தி மாலை: மாற்கு 4:33-34.
“அவர்களது கேட்டறியும் திறமைக்கு ஏற்ப, அவர் இத்தகைய பல உவமைகளால் இறைவார்த்தையை அவர்களுக்கு எடுத்துரைத்து வந்தார். உவமைகள் இன்றி அவர் அவர்களோடு பேசவில்லை. ஆனால் தனிமையாக இருந்தபோது தம் சீடருக்கு அனைத்தையும் விளக்கிச் சொன்னார்.”
நற்செய்தி மலர்:
தன்னிலை அறியா மனிதருக்குத் 
தவற்றை உணர்த்தும் வாக்கருளும்.
அன்னியர் என்று அகலாது,
அன்புடன் அணைக்கும் நாக்கருளும்.
என்னிலை யுற்றோர் என்றறிந்து,
எடுத்துச் சொல்லும் திறனருளும்.
முன்னிலே காணும் எளியருக்கு,
முதலில் உதவிட வரமருளும்!
ஆமென்.

நன்மை விதைப்போம், வாரும்!


​நன்மை விதைக்க வாரும்!

நற்செய்தி மாலை: மாற்கு 4:30-32.

“மேலும் அவர், ‘ இறையாட்சியை எதற்கு ஒப்பிடலாம்? அல்லது எந்த உவமையால் அதை எடுத்துச் சொல்லலாம்? அது கடுகு விதைக்கு ஒப்பாகும். அது நிலத்தில் விதைக்கப் படும்பொழுது உலகிலுள்ள எல்லா விதைகளையும்விடச் சிறியது. அது விதைக்கப்பட்டபின் முளைத்தெழுந்து எல்லாச் செடிகளையும் விடப் பெரிதாகி, வானத்துப் பறவைகள் அதன் நிழலில் தங்கக் கூடிய அளவுக்குப் பெருங்கிளைகள் விடும் ‘ என்று கூறினார்.”
நற்செய்தி மலர்:
ஒன்றுமில்லை என்று,
ஒளிந்திருந்தேன் நானும்;
இன்று காணும் யாவும்,
இறையின் ஈவு ஆகும்.
தொன்று தொட்டு தெய்வம்,
தொகுக்கும் செயலைப் பாரும்.
நன்று என்று கொண்டு,
நன்மை விதைக்க வாரும்!
ஆமென்.

வித்திட்டவன் ஆனாலும்…..

​விளையும் வகை நானறியேன்!

நற்செய்தி மாலை: மாற்கு 4:26-29.

“தொடர்ந்து இயேசு, ‘ இறையாட்சியைப் பின்வரும் நிகழ்ச்சிக்கு ஒப்பிடலாம்: நிலத்தில் ஒருவர் விதைக்கிறார். அவர் எதுவும் செய்யாமலே நாள்கள் நகர்ந்து செல்கின்றன. அவருக்குத் தெரியாமல் விதை முளைத்து வளருகிறது. முதலில் தளிர், பின்பு கதிர், அதன் பின் கதிர் நிறைய தானியம் என்று நிலம் தானாகவே விளைச்சல் அளிக்கிறது. பயிர் விளைந்ததும் அவர் அரிவாளோடு புறப்படுகிறார்; ஏனெனில் அறுவடைக் காலம் வந்துவிட்டது ‘ என்று கூறினார்.”
நற்செய்தி மலர்:
வித்திட்டவன் ஆனாலும்,
விளையும் வகை நானறியேன்.
முத்து முத்தாய் மணிக்கதிர்கள், 
முதிருவதைக் காண்கின்றேன்.
இத்தரையில் இறையரசும் 
இப்படித்தான் வளர்கிறதே.
கொத்து கொத்தாய் அறுப்போமே;
கிறித்துசொல் உ ரைப்போமே!
ஆமென்.

அளக்கிற அளவு!

அளக்கிற அளவு!

நற்செய்தி மாலை: மாற்கு 4: 24-25.
“மேலும் அவர், ‘ நீங்கள் கேட்பதைக் குறித்துக் கவனமாயிருங்கள். நீங்கள் எந்த அளவையால் அளக்கிறீர்களோ அதே அளவையால் உங்களுக்கும் அளக்கப்படும்; இன்னும் கூடுதலாகவும் கொடுக்கப்படும். ஏனெனில், உள்ளவருக்குக் கொடுக்கப்படும்; இல்லாதவரிடமிருந்து உள்ளதும் எடுக்கப்படும் ‘ என்று அவர்களிடம் கூறினார்.”
நற்செய்தி மலர்:
எந்த அளவில் அளக்கின்றேன்,
என்பதை அறிந்த இறைமகனே,
இந்த நாளில் என் குறையை,
அறிக்கை செய்து அளப்பேனே!
உந்தன் அளவின் பெருந்தன்மை 
உள்ளில் ஊறி வெளிவரவே,
பைந்தமிழில் பாடுகின்றேன்;
பழியை நீக்கி, அளந்திடுமே!
ஆமென்.


ஊரின் விளக்காய் மாற்றும்!

​நற்செய்தி மாலை: மாற்கு: 4:21-23

“இயேசு அவர்களிடம், ‘ விளக்கைக் கொண்டு வருவது எதற்காக? மரக்காலின் உள்ளேயோ கட்டிலின் கீழேயோ வைப்பதற்காகவா? விளக்குத் தண்டின் மீது வைப்பதற்காக அல்லவா? வெளிப்படாது மறைந்திருப்பது ஒன்றுமில்லை. வெளியாகாமல் ஒளிந்திருப்பது ஒன்றுமில்லை. கேட்கச் செவியுள்ளோர் கேட்கட்டும் ‘ என்றார்.”
நற்செய்தி மலர்:
விளக்கைக் கொளுத்தி மறைத்து வைக்கும்,
வெறுப்பின் வேலையை எனில் பாரும்.
அளக்கும் மரக்கால் உள்ளே ஒளிக்கும்,
அடியனை வெளியில் நீர் சேரும்.
தழைக்காதவனாய்த் தாழக் கிடக்கும்,
தவறிய என்னை நீர் தேற்றும்.
உழைக்காதவனாய் இருந்தது போதும்;
ஊரின் விளக்காய் எனை மாற்றும்.
ஆமென்.

அருளும் நலமும் சொரியட்டும்!


​அருளும் நலமும் சொரியட்டும்!

நற்செய்தி மாலை: மாற்கு 4:20

“நல்ல நிலத்தில் விதைக்கப்பட்ட விதைகளுக்கு ஒப்பானவர்கள் இறைவார்த்தையைக் கேட்டு அதை ஏற்றுக் கொண்டு பயன் அளிப்பார்கள். இவர்களுள் சிலர் முப்பது மடங்காகவும் சிலர் அறுபது மடங்காகவும் சிலர் நூறு மடங்காகவும் பயன் அளிப்பர் ‘என்றார்.”
நற்செய்தி மலர்:
முப்பது அறுபதாய் மாறட்டும்;
அறுபது நூறாய்த் தேறட்டும்.
இப்புவி வாழ்வில் நன்மைகளை,
யாவரும் பெற்று கூறட்டும்.
எப்படி நன்மை செய்வதென,
இயேசுவைப் பார்த்துத் தெரியட்டும்.
அப்படிச் செய்வோர் வாழ்வுதனில்,
அருளும் நலமும் சொரியட்டும்!
ஆமென்.

தெய்வம் நம்முள் பாடாதோ?

​தெய்வம் நம்முள் பாடாதோ?

நற்செய்தி மாலை: மாற்கு 4:13-19.

“மேலும் அவர் அவர்களை நோக்கி, ‘ இந்த உவமை உங்களுக்குப் புரியவில்லையா? பின்பு எப்படி மற்ற உவமைகளையெல்லாம் நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள்? விதைப்பவர் இறைவார்த்தையை விதைக்கிறார். வழியோரம் விழுந்த விதைகளுக்கு ஒப்பானவர்கள் வார்த்தையைக் கேட்பார்கள். ஆனால் அதைக் கேட்டவுடன் சாத்தான் வந்து அவர்களுள் விதைக்கப்பட்ட வார்த்தையை எடுத்துவிடுகிறான். பாறைப் பகுதியில் விதைக்கப்பட்ட விதைகளுக்கு ஒப்பானவர்கள் இறைவார்த்தையைக் கேட்டவுடன் அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக் கொள்வார்கள். ஆனால் அவர்கள் வேரற்றவர்கள்; சிறிது காலமே நிலைத்திருப்பவர்கள். இறைவார்த்தையின் பொருட்டு இன்னலோ இடுக்கண்ணோ நேர்ந்த உடனே அவர்கள் தடுமாற்றம் அடைவார்கள். முட்செடிகளுக்கு இடையில் விதைக்கபட்ட விதைகளுக்கு ஒப்பானவர்கள்.  இறைவார்த்தையைக் கேட்டும் உலகக் கவலையும் செல்வ மாயையும் ஏனைய தீய ஆசைகளும் உட்புகுந்து அவ்வார்த்தையை நெருக்கி விடுவதால் பயன் அளிக்கமாட்டார்கள்.”
 
நற்செய்தி மலர்:
மண்ணில் விழுந்த விதைகள் எல்லாம் 
மரம், செடி, கொடியாய் மாறாதோ?
விண்ணும் மண்ணும் படைத்த இறையின்
விருப்பம் அறிந்து தேறாதோ?
எண்ணம் போன்றே வாழ்க்கை என்று,
எடுத்துரைத்தல்  கூடாதோ?
திண்ணம் அறிந்து நன்மை செய்தால், 
தெய்வம் நம்முள் பாடாதோ?
ஆமென்.

மண்ணைத் தேடுகிறார்….

​மண்ணைத் தேடுகிறார்….

நற்செய்தி மாலை: மாற்கு 4:10-12

“அவர் தனிமையான இடத்தில் இருந்தபோது அவரைச் சூழ்ந்து இருந்தவர்கள், பன்னிருவரோடு சேர்ந்து கொண்டு, உவமைகளைப்பற்றி அவரிடம் கேட்டார்கள். அதற்கு இயேசு அவர்களிடம், ‘ இறையாட்சியின் மறைபொருளை அறிய உங்களுக்குக் கொடுத்து வைத்திருக்கிறது; புறம்பே இருக்கிறவர்களுக்கோ எல்லாம் உவமைகளாகவே இருக்கின்றன. எனவே அவர்கள் ‘ ஒருபோதும் மனம் மாறி மன்னிப்புப் பெறாதபடி கண்ணால் தொடர்ந்து பார்த்தும் கண்டு கொள்ளாமலும் காதால் தொடர்ந்து கேட்டும் கருத்தில் கொள்ளாமலும் இருப்பார்கள் ‘ என்று கூறினார்.”
நற்செய்தி மலர்:
கண்ணிருந்தும் காணார்;
காதிருந்தும் கேளார்.
மண்ணைத் தேடுகிறார்;
மண்ணாகி, வாழார்.
எண்ணம் பெருத்திட்ட 
இவர்களுமே மீள்வார்;
விண்ணின் வேலையிது;
விடுதலையில் ஆள்வார்!
ஆமென்.

தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்களேன்!

தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்களேன்! நான் இந்துக்களின் பள்ளியில் பயின்றவன்; நான் சென்ற கல்லூரிகள் கிறித்தவர்களால் நிறுவப்பட்டவை. நான் பணியாற்றிய நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களோ இசுலாமியர். பல மொழி, நாடு, இன, சமய மக்களுடன் வாழ்ந்து பழகும் பேறும் எனக்குக் கிடைத்தது. இன்னாள் வரையிலும் எந்த மனிதருடன் வேறுபாடுகொண்டு பேசியதோ, வெறியுடன் செயல்பட்டதோ கிடையாது. எல்லோரும் இறைவனின் பிள்ளைகள் என்பதே என் எண்ணம். இப்படியிருக்க, இன்று ஒருவரைப் பார்க்க வேண்டிய நிலை வந்தது. அவர் இந்திய சமயங்களில் ஒன்றைச் சார்ந்த இளைஞர். என் வயதில் பாதியே அவருக்கு இருக்கும். “குரு” என்று அறிமுகம் செய்தார்கள். வணங்கினேன். வணங்கினார். வலக்கை நீட்டி வாழ்த்த விரும்பினேன். கை தரவில்லை. கை பிடித்து வாழ்த்தும் பழக்கமில்லை என்றார். ” உங்கள் வல்லமை எனக்கு வந்து விடும்,என்ற அச்சமா?” என்று வினவியும் பார்த்தேன்; பதிலில்லை. சாதி வெறி கொள்ள அவர் அய்யனுமில்லை; சமயத்தைச் சொல்லிப் பிழைக்க நான் பொய்யனுமில்லை. அப்படியென்றால் ஏன் கை நீட்டிப் பிடித்து பழக மறுக்கிறார்கள்? இசுலாமியர்/யூதர் இறுக இணைத்து, மும்முறை முத்தமிட்டு வரவேற்பார்கள். அப்படியெல்லாம் கட்டித் தழுவச் சொல்லவில்லை. குறைந்தது கைநீட்டி வரவேற்கலாமே! ஏன் இப்படிச் செய்கிறார்கள் என்று தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்களேன்! நன்றி, நல் வாழ்த்துகள்!